13 VIII 2007; klasa siódma; ravenclaw
Ktoś otworzył nawias i zapomniał go zamknąć, nagle igła zgrzytliwie zsunęła się z gramofonowej płyty i wyrzeźbiwszy w niej rysę, oddała głos ciszy. Och, kochanie, każdy czas ma swój paradygmat i ludzi, którzy się spod ram tego paradygmatu wymykają – i jeszcze więcej tych, którzy chociaż by chcieli, nie potrafią. Kto jest kim, nawet nie próbuj oceniać, zamiast tego oddaj się opowieści.
To było proste – z niczego budujesz coś, tworzysz labirynty i wytyczasz szlaki, z których możesz zboczyć. (Biłam się z myślami, tłumaczyła widoczne na rękach skaleczenia i zadrapania nabyte w trakcie częstych wędrówek. Nie wygrał nikt, bo obawiam się, że wojna pozbawiona jest zwycięzców). Szkoda tylko, że opowieści czasem wyzute były z początku lub rozwinięcia – i prawie zawsze zakończenia. Zanim postawi się kropkę, zawsze można łyknąć herbatę i udawać, że sparzony językiem wrzątek uniemożliwia mówienie. (Czego nie umiała dopowiedzieć, potrafiła dośpiewać lub dograć).
Chociaż nigdy nie istniało zagrożenie, że wzorem zająca ściśnięte strachem serce rozpęknie, kiełkował w niej niepokój. Czasem gnił, a potem na powrót rozkwitał i istniał, nawet jeśli przytrafiały się euforyczne stany, nieprzespane noce, katartyczne nastroje. Może to od zawsze była tylko poza, którą traktowała z równą dbałością, co wygląd. Kto wie, przecież kiedy nie wymyślała, to zmyślała, kiedy nie zmyślała, to kłamała. Od zwyczajnych i istniejących naprawdę duchów wolała widmowe, hodowane i możliwe do oswojenia, od terytorium – mapy fantazmatyczne nakładane na rzeczywiste.
Sentymentalne zastąpiło naiwne – i z uczuciem, lecz bez tkliwości. Lubiła skraść kilka uśmiechów i podarować jedną czy dwie piosenki. Nauczyła się witać, nikt nie wytłumaczył jej sztuki żegnania się, więc nawet zerwawszy wszelkie stosunki dyplomatyczne, pozostawiała nierozwiązane wciąż sprawy.
Hot er gesogt!, powiedział to powiedział, czy to kiedykolwiek miało jakiekolwiek znaczenie?
